In de jaren 1990 was ik als schrijver, onderzoeker en redacteur onderdeel van literair experiment en pseudoniem Philip Markus, waarvan twee boeken verschenen bij Nijgh & Van Ditmar. De weg naar Oude God werd onderscheiden met de Geertjan Lubberhuizen-prijs voor het beste prozadebuut van 1991. Het Verlossende Woord belandde op de long-list van de AKO-prijs. De AKO-prijs heet inmiddels de Libris Literatuur Prijs.
Ingrid Glorie schreef in het Kritisch lexicon van de moderne Nederlandstalige literatuur een lang artikel over het werk van Philip Markus. Daarin kun je oa lezen dat reizen, wandelingen en onderzoek een belangrijk deel vormde van het voorbereidend werk. Die gewoonte heb ik nooit opgegeven.
In het jaar 2001 verdween ik uit de Nederlandse literatuur, omdat de toenmalige uitgever niet inzag dat zijn redacteur een soort van lobotomie toepaste op mijn boek. Na een te uitbundig gevoerde briefwisseling mocht ik ophoepelen.
Ik verdween in de ondergrond en belandde in een niche van de experimentele muziek. Toen ik me in het jaar 2005 in Berlijn vestigde, werd ik al snel deel van de scene. Door concertavonden te organiseren en zelf op te treden lukte het me om hier en daar plaatselijk bekend te worden. Denk aan een gemiddelde van drieëntwintig personen bij een optreden. Dus aan de aanwezigheid van een oplettend publiek ben ik wel gewend.
FAQ. Wat voor een muziek maak je dan?
Met cassettebandjes en cassettespelers. Ik gebruik cassettes met eigen opnames en bandjes die ik her en der op rommelmarkten vind, of die door vrienden en vriendinnen voor mij uit verre landen zijn meegenomen. Daarmee maak ik een collage.
FAQ, Hoe klinkt dat dan?
Schrijven doe ik nog steeds. De redacteuren van volgas magazine waren heel tevreden met mijn bijdragen. Volgas magazine heeft het helaas maar vier jaar volgehouden. Het blad bleef slechts bij een kleine schare fans bekend.
In het jaar 2019 ben ik als gids voor Berlin on Bike beginnen te werken. En omdat ik vond dat ik het verhaal niet iedere keer weer op dezelfde manier moest vertellen, ben ik meteen boeken over Berlijn, zijn wijken, persoonlijkheden en geschiedenis beginnen te lezen. Dan weet je op den duur iets meer. Het mooie is dat veel van de sporen van de geschiedenis nog zichtbaar zijn in de stad. En als je die sporen eenmaal weet te vinden tijdens een wandeling of een fietstocht, dan heb je een tour.
Ik vind het afschuwelijk een advertentie in de Groene aan te treffen met de naam van de oprichter van de ss-vernietigingsskampen. Deze wandeling zou een veel minder confronterende titel verdienen. Kortom: SCHANDE!
Beste heer Voorhoeve, ik begrijp uw afschuw. Tijdens de tour zullen veel zaken besproken worden, die uw afschuw inzichtelijk maken. A.H. is onlosmakelijk met de geschiedenis van Berlijn verbonden. Op welke manier dat is, komt tijdens deze tour ook ter sprake. En daar zitten veel confronterende feiten bij. De naam van de wandeling is kort en bondig en geeft direct het thema van de wandeling weer. Ik ben wel benieuwd naar een eventuele suggestie voor een minder confronterende titel. Met vriendelijke groet, Rinus van Alebeek